_
Het voormalige hoofd van Shin Bet, de Israëlische binnenlandse veiligheidsdienst, Yuval Diskin, heeft snoeihard uitgehaald naar premier Benjamin Netanyahu en minister van Defensie Ehud Barak. Hij zegt hun leiderschap niet te vertrouwen. “Ze misleiden de mensen zowel over Iran als over de Palestijnen”, zei Yuval Diskin dit weekend.

Vandaag staan de kranten vol van zijn frontale aanval op de twee politieke leiders. “Geloof me, ik heb ze van nabij meegemaakt”, zei Diskin, “ze zijn niet de mensen die ik aan het stuur wil hebben, mocht het oorlog worden”. Diskin was van 2005 tot 2011 hoofd van Shin Bet. Volgens de voormalige veiligheidschef geven ze de Israëlische bevolking valse informatie over het nucleaire programma van Iran. “Ze vertellen het publiek dat Iran geen kernbom zal krijgen als Israël in actie komt. Dat is misleiding. Vele experts zeggen dat een Israëlische aanval de Iraanse kernwapen-race juist zal versnellen.”

Niet de eerste
Yuval Diskin is niet het eerste voormalige hoge veiligheidsfiguur die het kabinet bekritiseert. Een paar maanden geleden gebruikte Meir Dagan, voormalig hoofd van de Mossad (de geheime dienst voor het buitenland), woorden van gelijke strekking. Hij noemde een aanval op Iran op dit moment ‘dwaas en roekeloos‘.

Maar Diskin gaat verder in zijn kritiek, maakt het persoonlijker. Hij zei dat Netanyahu en Barak zich voordoen als een messias, maar dat ze dat allesbehalve zijn. Hij vindt dat Netanyahu het publiek ook misleidt over de onderhandelingen met de Palestijnen. “Vergeet de verhaaltjes die ze willen verkopen dat Abu Mazen (de Palestijnse president) niet zou willen praten.” Volgens hem wil Netanyahu zelf niet praten, omdat hij weet dat zijn kabinet dan gaat vallen. De extreem-rechtse ministers in het kabinet van Netanyahu zijn gekant tegen onderhandelingen met de Palestijnen.

De Israelische president Shimon Peres viel vorige week in een interview Netanyahu ook aan op zijn gebrek aan wil om voort te gaan met de vredesonderhandelingen. Die liggen momenteel zo goed als stil. Ook Peres zei dat er met de Palestijnse president Abbas heel goed te praten valt, maar dat Netanyahu dat uit de weg gaat.

Gefrustreerd
Reacties op Diskin kwamen van de woordvoerders van de aangevallen premier en minister. Volgens de Israëlische krant Haaretz zeggen bronnen rond Netanyahu dat Diskin ‘gefrustreerd’ is omdat hij niet de baas van de Mossad is geworden. Een woordvoerder van Barak suggereerde dat de uitlatingen van Diskin een prelude zijn op een politieke loopbaan. En minister van Buitenlandse Zaken Lieberman zei dat Diskin ontslag had moeten nemen, als hij Netanyahu en Barak niet vertrouwt.

Bron: http://www.wanttoknow.nl/nieuws/netanyahu-misleidt-het-israelische-volk/

Door Jim Stone,
Freelance journalist.
24 januari 2012.

Dit verhaal vertelt mijn kennismaking en mijn ervaring met de Joodse gemeenschap. Het oorspronkelijke verhaal was anders en gaf informatie over tegen mij gevoerde rechtszaken. Nu heb ik besloten het verhaal te vertellen over door de joodse gemeenschap gepleegde aanslagen op mijn leven. Aanslagen op mijn leven, die om meerdere redenen zijn gebeurd met vooral als basis het door mij opgestelde Fukushima rapport.

Gedurende een bepaalde periode, variërend van eind 2005 tot begin 2008 woonde ik joodse diensten bij in Montreal/Canada en daarna in Vancouver/Canada met als doel eventueel tot de joodse gemeenschap toe te treden. Ook was het voor een deel een onderzoek om te zien of alle kwalijke verhalen over het jodendom wel waar waren. In het begin waren ze wat afstandelijk, maar toen ik aankwam in Vancouver kreeg ik een rabijn toegewezen (Schachar Orenstein) om me de joodse leer bij te brengen. Hij was een zeer goed mens. De synagogen waren dicht bij elkaar en ik bezocht een erg kleine synagoge (Shaarey Tefila), die erg veel moeite hadden om een minimum aantal volgers te krijgen, wat nodig is om de dienst formeel op te starten. Ik zou aan de overkant van de straat gaan lopen, waar een grotere synagoge is (Beth Hamidrasj) om mensen op te roepen om het aantal volgelingen te vergroten.

Wel, de vakantiedagen naderden en het was voor mij de eerste keer, dat ik mij door alles heen moest worstelen. Toen ontdekte ik, dat er een speciaal gebedsboek uit zou komen, een boek dat niemand anders mag zien. Het kostte mij honderden dollars om de dienst bij te wonen en het was een "ticket" evenement met zelfs bewakers. In dit speciale gebedsboek bevond zich een gebed, dat het Kol Nidre gebed heet. Als er iets smerig is, dan is het wel dit Kol Nidre gebed. Het is als een eed, die je aflegt tegenover Satan zelf, waar je in principe tot God zegt, dat je van plan bent om over alles te liegen. Voorts ben je voornemens je aan geen enkel contract te houden van het afgelopen jaar, omdat je er nooit mee ingestemd zou hebben en daarom door God ook niet gestraft kan worden. Geen van de online versies zegt het zo duidelijk en beknopt als in dit boek. Er is geen vergissing in het voornemen, dat je van plan bent over alles te liegen en te bedriegen en je verwacht ook daarmee weg te komen.

Nou, ik ben een man van eerlijkheid en oprechtheid en door toe te treden tot het jodendom zou het zonder twijfel mijn muziek carriere:

The Minstrel
Sonata Of Life
Inspiration
Isaiah's Lullaby
I Need You

en mijn carriere als fotograaf Photography

ten goede komen, maar ik moest zo walgen van dit gebed, dat ik twijfels kreeg of ik toetreding tot het jodendom wil door moest zetten. In feite werden mijn twijfels BEVESTIGD. Na een ruzie met iemand op Sharrey Tefila enkele weken na de vakantie ging ik naar de synagoge aan de overkant om diensten bij Beth Hamidrasj bij te wonen voor een dag. Als voorbereiding op wat er zal komen, moet ik eerst vermelden hoe verschillende rabbi's spraken over een joodse overwinning op de mensheid, die aan de horizon zichtbaar wordt, alleen nog door artikelen op het internet wordt tegen gehouden. Meer details werden niet verteld. En ik moet zeggen, dat zij vóór elke dienst grondig controleerden wie er allemaal aanwezig waren en of er onder de gasten zich ook niet-joden bevonden. Als dat wel het geval was, dan werd de aard van de dienst veranderd en of ze dan diensten van meerdere jaren verknoeiden, kon ze niets schelen.

Op een dag ging ik naar een dienst bij Beth Hamidrasj (waar ze mij werkelijk echt mochten), toen er een spreker zou komen van buiten de stad (wat de norm was) en de vraag kwam of er "soms bezoekers waren" en een man zei nee. Waarna een ander naar mij wees en zei: En hij dan? Waarop een andere reageerde en zei: Hij is geen bezoeker, hij is één van ons. En een volgende bevestigde dat, waarop de spreker van die dag vroeg: Ben je er zeker van? Maar ze stemden in met mijn aanwezigheid en zeiden: JA, HIJ IS EEN VAN ONS. En toen kreeg ik een ECHTE joodse dienst te zien. Niettemin vervolgde de spreker voorzichtig zijn dienst.

In strijd met de 501c3 status, gebruiken de joden met religieuze diensten hun locaties voor politieke doeleinden en het plannen van oorlog. Hij sprak over hoe zij eigenaar zijn van de media, de medische sector, het onderwijs, de juridische sectie en elk aspect van de Canadese maatschappij en vooral de Amerikaanse - alsmede de Europese samenleving, HIJ NOEMDE ZE ALLEMAAL, en hoe ze van plan zijn de overwinning te behalen om de mensheid tot slaaf te maken en dat ze desnoods hun "zeer onevenredige invloed" over de samenleving zullen aanwenden om de absolute overwinning te behalen. "Jullie moeten allemaal je werk en je opdrachten uitvoeren en de zeer grote joodse invloed gebruiken om dingen volgens de joodse manier te doen en daarmee de uiteindelijke overwinning op de mensheid te behalen".

Ik bleef strak voor mij uitkijken, ondanks het feit, dat ik absoluut walgde van wat ik hoorde. Zo iets slechts had ik nog niet eerder vernomen en het bevestigde al het slechte, dat ik ooit over joden had gehoord. Ik stond perplex van hoe nauwkeurig mensen als David Duke de joden beschrijft. (Zie o.a. het boek van David Duke: Jewish Supremacism - My awakening to the Jewish Question). Ik besloot de joodse gemeenschap te verlaten, maar ze laten je niet met rust. Zeker als je zo lang hun diensten hebt bijgewoond en je verlaat dat, zullen ze er alles aan doen om je te pakken te krijgen. Toen ik door een meisje werd uitgenodigd voor een evenement, had ik geen flauw benul van wat me te wachten stond. Maar iets klopte er niet. Bij dat evenement hadden ze heerlijk voedsel en mij werd wijn aangeboden. Het smaakte vreselijk en was bitter. Ik was geschokt toen ik in de bereidingszone een vrouw zag, die ik kende van een van de synagogen. Maar ik had er verder geen argwaan over.

Ongeveer 3 dagen later begon ik regelmatig heel vreemde spierkrampen te krijgen. Op de 5e dag werden ze heviger en op dag 6 kon ik nauwelijks meer lopen en kreeg ik spastische aanvallen. Op die dag kreeg ik een zeer vreemde e-mail. De e-mail was samengesteld met teksten uit verschillende boeken met de bedoeling er een boodschap van te maken. Zonder twijfel moest de schrijfstijl van de afzender verborgen blijven. Het vergt heel wat werk om dat in elkaar te zetten. Laat ik het hier verder bij laten, ik begreep, dat ik vergiftigd was als straf voor het verlaten van de Joodse gemeenschap en men verwachtte niet, dat ik het zou overleven. En ze wisten ook, wanneer het gif zijn volle effect bereikt zou hebben. Het bericht luidde als volgt:

A sweet face. She forbade her wearing cotton caps, just the trite, wellknown fact that a murderer so near the border, the assistance of this monk the position of the south was in this respect melted butter, thus flay'd pigs commonly. 6. No one told mrs. Samuel bertram of the change of plan, each buried in its bosom. These may have taken their of electronic works that could be freely shared you did, mon ami. Since then, you have changed of zoology. Unhappily you have crushed this fine such service.and now begone. If there be half stern fortitude which enabled him to hide the that we ought to do something about it try to a word for the act of complaining about something he entered one of those ginpalaces, which, like.

Zo ziet een doodsbedreiging er uit, maar laten we de tekst even ontleden:

"A sweet face. She forbade her wearing cotton caps, just the trite": Daarmee wordt verwezen naar het feit,  dat het meisje, waarmee ik naar het evenement ging, een sjiitische moslim was, want die dragen geen hoofdbedekking (hijab) en tonen daarmee geen respect voor de relatie.
"wellknown fact that a murder so near the border, the assistance of this monk": Dit zou kunnen betekenen, dat ze mij als vermoord beschouwen, dicht bij de grens met Amerika, wat er op zou kunnen duiden, dat de rabbi, die mij les heeft gegeven, er iets mee te maken heeft.
"the position of the south was in this respect melted butter, thus flay'd pigs commonly": Dit is uiteraard een verwijzing naar Amerika, dat ik had verlaten, een land van gesmolten boter van door (Arabieren) gevilde varkens.
"6." Dit is veelzeggend. 6 is het meest heilige getal in het Judaisme, speciaal 666. (Vandaar ook dat de Holocaust 6 miljoen doden moest opleveren). Geloof het of niet, het is helemaal waar, daarom bestaat de Davidsster ook uit 6 lijnen, gemaakt door 2 driehoeken over elkaar te leggen, dan krijg je 6 punten, 6 lijnen en daarbinnen ook 6 driehoeken.
"No one told Mrs Samuel Bertram of the change of plan, each buried in its bosom": Ik heb nooit iemand verteld, dat ik de joodse gemeenschap zou verlaten en heb ook nooit uitleg gegeven over de redenen.
"These may have taken of their electronic works that could be shared you did, mon ami": Dit is een verwijzing naar het feit, dat ik een mooie website heb gebouwd voor de rabbi, als een geschenk.
"Since then you have changed of zoology": Dit betekent, dat ik na mijn vertrek uit de joodse gemeenschap, veranderde in een beest. (Zoals aangegeven in de Talmoed: Joden zijn mensen, niet joden zijn geen mensen, maar beesten).
"unhappily you have crushed this fine such service": Hiermee wordt verwezen naar het feit, dat de rabbi, voor wie ik de website heb gemaakt, geweigerd heeft er gebruik van te maken.
"and now begone. If there be half stern fortitude which enabled him to hide the that we ought to do something about it try to a word for the act of about something": Ik was fysiek heel fit en in staat om zeer moeilijke situaties te weerstaan, waarvan de joden op de hoogte waren. Het moet gezegd worden, ze gaven me niets te klagen, dat is waar, ze waren heel goed voor mij. En blijkbaar beschouwen ze mij nu alsof ik dood ben.
"He entered one of those ginpalaces, which, like": Dit is een verwijzing naar de Islam, waar gin (of "jin") paleis betekent, letterlijk een huis gevuld met demonen, vanuit islamitisch perspectief. In feite verliet ik volgens de joodse gemeenschap hen om naar een huis met demonen te gaan, wat ik leuk vond, verwijzend naar de sjiitische vriendin.

Ik vroeg mij voor de tweede maal af of het niet gewoon een stomme e-mail was, maar besefte, dat het precies paste bij mijn situatie. Er was geen regel in die e-mail, die niet op mij van toepassing was en het gaf de volgorde van de gebeurtenissen perfect weer. Voeg daarbij het feit, dat de krampen steeds heviger werden en het was duidelijk, dat ik vergiftigd was. Ik heb heel veel geluk gehad met het vinden van een remedie. Het was alsof God het aan mij gaf.

Ik ging naar Google en voerde mijn symptomen in en het woord vergiftiging. (Vertraagd, krampen, delirium, vergiftiging) en het eerste resultaat van mijn zoekopdracht bracht me naar een website, die de symptomen en de tijdlijn perfect weergaf. Het was een traag alkaloïde vergiftiging, die fataal zou worden als gevolg van extreme krampen met een afschuwelijke dood tot gevolg als niet tijdig zou worden ingegrepen. Vervolgens zocht ik opnieuw op Google op "alkaloïde vergiftiging" en voegde daar "tegengif" aan toe en kwam op een website terecht, die tegengif vermeldde voor diverse vergiftigingen. Toen ik deze zoektermen een paar dagen later opnieuw probeerde, kon ik die sites niet meer vinden, maar ben niet helemaal zeker of ik dezelfde woorden heb ingetypt.

De website met het tegengif adviseerde pekelzout en azijn, in combinatie met ammoniak dampen om de genezing te bewerkstelligen. Dus ik at een grote pot met augurken leeg, waarna de krampen al afnamen en goot toen een kom vol met ammoniak glazenwasser, zette die in een doos op de grond en legde een handdoek over de opening van de doos, legde mijn hoofd erop en probeerde te gaan slapen. Toen ik wakker werd, voelde ik mij uitstekend en voelde geen enkel symptoom meer van de vergiftiging. Alleen de vieze ammoniak geur merkte ik nog wel. Toen ik terug dacht aan waar de vergiftiging plaatsgevonden zou kunnen hebben, kon ik niets anders bedenken dan dat het die bittere wijn geweest moet zijn. Alle puzzelstukjes vielen op zijn plaats.

Dus ik voelde mij weer normaal, maar maakte een fout. Wanneer ze je willen treffen, beweeg je dan nooit meer in hetzelfde schema in het openbaar, wat ik deed. Ik ging routinematig door met mijn oude leven en gebruikte weer de skytrain als voorheen op hetzelfde tijdstip van de dag. Ongeveer anderhalve week na de eerder genoemde vergiftiging, zag ik een jonge man, die ik ook bij één van de orthodoxe synagogen had gezien en toen ik de trap naar beneden ging en hij omhoog kwam, spoot hij mij bij het passeren met een spuitbus in het gezicht. Ik wist niet wat het was, het had geen geur en geen smaak, maar het was duidelijk een gas. Hij had het perfect getimed, ik ademde het precies op het verkeerde moment in en zoog de volle laag naar binnen. Ook merkte ik niets onmiddellijk, maar onthield het incident.

Een week ging voorbij en ik was het spuitbus incident bijna al weer vergeten, toen er voortdurend grote hoeveelheden helder slijm uit mijn longen kwam en ook mijn neus ongecontroleerd begon te lopen. Er was geen koorts, ik had geen spierkrampen, ook geen tekenen van griep of een infectie en moest na iedere 20 meter, die ik gelopen had, rochelen. Zelfs naast mijn bed moest ik een spuugkom zetten. Er waren zelfs 3 nachten, dat ik op de grond lag te happen naar adem en trachtte het slijm op te geven en vreesde, dat ik het niet zou overleven. Maar daarna begon ik een beetje bij te komen. Niettemin bleef ik meer dan een jaar last houden van rochelen en ook na ongeveer een maand verloor ik mijn gehoor. Ik kon geen telefoon gebruiken, zelfs de claxon van een passerende auto hoorde ik niet. Mensen moesten in mijn gezicht schreeuwen en door het weinige geluid, dat ik hoorde te combineren met hun lipbewegingen, kon ik verstaan wat ze zeiden.

Maar is was nog iets heel vreemd bij dit alles, nadat het wat minder werd, merkte ik dat bij periodes van analytisch denken, de slijmvorming veel erger werd, ook bij emotionele uitbarstingen. Ik was in deze fase, dat ik mijn vrouw ontmoette, die een farmaceutisch specialist is. Volgens haar diagnose wezen de symptomen op een neurologische vergiftiging, die ik waarschijnlijk nooit helemaal kwijt zou raken. Maar gelukkig was ik er twee jaar na het incident overheen. Nadat ik weer tot rust was gekomen, begon ik aan het FUKUSHIMA RAPPORT. Maar terwijl ik met het schrijven van het rapport bezig was, werd ik voortdurend gestalkt, de BIOS moest twee maal door hackers gesaboteerde modems overschrijven, mijn harde schijf gaf problemen en nadat het rapport was geplubiceerd, was er iemand, die op een veld naast mijn huis, precies om 12 uur 's nachts, 7 keer met een geweer schoot gedurende een maand. Als dat geen doodsbedreiging is, dan weet ik niet, wat het anders zou moeten zijn.

Enige tijd later reed ik met mijn vrouw (Sarah Stone) op de zuidelijke route in Salt Lake City, nadat we daar een dag hadden doorgebracht, ongeveer een mijl voor de 4500 zuidelijke afslag, toen ik een truck met een
onverlichte aanhanger zag aankomen, die zijn wagen in een spin zette. Ik zag de achterkant van de auto zijwaarts wegdrijven en kreeg alleen maar een zacht duwtje, maar ik wist dat ik hem voor moest blijven, dus ik gaf plankgas. Op de rem trappen zou dan fataal zijn geweest. Ooit gehoord van beroemde controversiële mensen, die omgekomen zijn bij een auto/semi ongeluk? De meeste mensen trappen op de rem als er iets fout gaat en worden, als ze remmen, verpletterd onder de semi. Mijn vrouw had net het artikel "Tainted Nightmare" gepubliceerd, dus ze zouden er 2 hebben gekregen voor de prijs van één. Er was alleen een kleine beschadiging aan de auto en bij zo'n bloedbad zou dat helemaal onopgemerkt blijven. Het zou gewoon lijken, alsof je de controle over de auto verloor en je bent opgegeten door een semi. Er is uiteraard op geen enkele manier te bewijzen, dat dit voorval opzet was, maar in het licht van al het voorgaande?

Er is geen enkele twijfel, dat mijn huidige juridische situatie met uitzicht op 15 jaar gevangenisstraf, direct gerelateerd is aan de joodse gemeenschap, die woedend zijn, omdat ik die heb verlaten en nog eens extra boos zijn vanwege het Fukushima rapport en het artikel over nucleaire chantage. Zonder enige twijfel. Tot twee maal toe eerder, hebben ze getracht mij te vermoorden, wat mislukt is, ook de derde poging, dus nu zal de nieuwe modus operandi zijn te trachten mij in het grote Amerikaanse gevangenis systeem te krijgen. Maar er is veel meer. Al die keren, dat ze mij gevolg hebben, in de gaten hebben gehouden, gesaboteerd, mij van het internet hebben verwijderd, betekent dat ik bescherming nodig heb. Ik moet trachten een nieuwe plek te vinden met een nieuwe identiteit. Het is de enige manier om te overleven.

CBS NEWS
25 april 2012

De uittocht van Palestijnse Christenen uit het Heilige Land zou eventueel kunnen betekenen, dat er in steden als Jerusalem en Bethlehem geen Christelijke bevolking meer bestaat. Tegen de bovenstaande Youtube video van CBS is inmiddels door de Israëlische ambassadeur in de USA al weer bezwaar gemaakt, immers Israël is geen voorstander van het vertellen van de waarheid. Waarom zegt men niet tegen de man, dat hij zijn bek moet houden of anders zijn koffers kan pakken voor een enkele reis naar Israël?

Waarom willen Christenen uit Israël vertrekken? Voor sommigen is het leven in het Midden Oosten met naast hun deur het Israëlisch-Palestijnse conflict te moeilijk geworden. Overigens bedraagt het aantal Christenen in Israël nog maar 1,8% van de bevolking. Bovendien is het leven tussen bewapende criminele kolonisten en fanatieke orthodoxe joden bepaald geen pretje. Het volgende verhaal is een stuk tekst uit de video "Christians of the Holy Land", die op 22 april 2012 werd gelanceerd op Youtube. Hier volgt het verslag van Bob Simon.

Dit is een verslag van hoe het Heilige Land er tegenwoordig uitziet. Bethlehem, waar Jezus werd geboren. Nazareth, waar hij opgroeide. En dan tenslotte Jerusalem, waar hij stierf en waar de weder-opstanding plaatsvond. Nazareth is binnen de Israëlische staat, terwijl Bethlehem zich bevindt op de bezette Westoever. Het Christelijk gedeelte van Jerusalem valt ook onder de Israëlische controle. We kennen het gebied goed - weet dat het misschien wel het meest bevochten stukje onroerend goed ter wereld is en heilig voor de helft van de mensheid. Echter, toen we vorig jaar besloten, hiervan een verhaal te maken, beseften we niet hoe controversieel het zou worden.

Ons verhaal begint in Bethlehem, waar het allemaal begon en we gingen naar de Saint Catherine's Kerk van de geboorte. Locale katholieken beschouwen het als hun parochiekerk. Toen we er die dag heengingen, was er net een bevestiging aan de gang. Vader Marwan Dides, een Franciscaan, leidde het ene kind na de andere naar het altaar, gadegeslagen door trotse ouders. Het was enorm druk in de kerk en moeilijk te geloven, dat de Christenen nu slechts 18% van de stadsbevolking uitmaken, terwijl het eeuwenlang een stad was van overwegend Christelijke gelovigen. Vader Dides: Wij zijn de levende stenen van het Heilige Land. Vanaf hier is het allemaal begonnen. En we zullen door moeten gaan, het is een 'must'. Het moet worden voortgezet, want als hier geen Christenen meer komen, is het afgelopen. Hier in Jerusalem liggen de cijfers nog somberder dan in Bethlehem.

Theophilos de Derde, de patriarch van de Grieks-Orthodoxe Kerk heeft met de daling leren leven. Zijn kerk, de Kerk van het Heilige Graf, is de meest heilige plaats voor het Christendom. Hij nam ons mee tot aan het dak. Om hier te komen, moet je een patriarch leren kennen.
Theophilos: Kom binnen, je bent binnen in het Heilige Graf. Net binnen is hier het graf. Dat is het graf, dat de site van de opstanding bedekt.
Bob Simon: Toen je hier voor het eerst kwam in 1964, wat was het percentage Christenen in de oude stad?
Theophilos: Er waren ongeveer 30.000 Christenen in de stad.
Bob Simon: En hoeveel zijn er nu?
Theophilos: Zeer weinig. Ongeveer 11.000 Christenen op een bevolking van bijna 800.000, slechts 1,5% daarvan.

Religieuze leiders zijn bang, dat Jerusalem een museum zal worden, een spiritueel thema park, een geweldige plek voor toeristen en pelgrims, maar niet voor de Arabische Christenen, waarvan de wortels teruggaan tot het ontstaan van de kerk.
Mitri Raheb: Het Christendom is hier begonnen. Het enige, dat Palestina succesvol kon exporteren, was het Christendom. Mitri Raheb is een Palestijn, een Christen en een Lutherse predikant uit Bethlehem. Hij runt scholen, culturele centra en klinieken.

Bron:  http://www.cbsnews.com/8301-202_162-57417408/christians-of-the-holy-land/

_17 april 2012
Door Roy Tov

Op 15 april 2012 eindigde de nucleaire conferentie in Istanbul op een positieve toon - een verrassing voor alle betrokkenen. De vorige overlegronde tussen Iran en de P5+1 vond plaats in januari 2011 en werd een fiasco. Er volgde toen een verklaring van de Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid van de Europese Unie, Catherine Ashton: "We kwamen hier zonder voorafgaande voorwaarden en hebben er alles aan gedaan om tot een overeenkomst te komen. We hoopten op een diepgaande en constructieve bespreking van die ideeën. Maar het bleek dat de Iraniërs hier niet klaar voor waren, tenzij we zouden instemmen met voorwaarden aangaande verrijking en sancties." Deze keer ging het anders. Beide partijen kwamen tot een dialoog en besloten tot een nieuwe bijeenkomst op 23 mei 2012 in Bagdad.

Het niveau van deze bijeenkomsten is ongebruikelijk. Met de P5+1 wordt bedoeld de vijf permanente leden van de VN-veiligheidsraad - Rusland, China, de Verenigde Staten, Frankrijk en Brittannië - plus Duitsland. Ze vinden plaats vanwege Westerse beschuldigingen dat Iran probeert een atoomwapen te ontwikkelen. Israël - het enige land in het Midden-Oosten met een kernwapenarsenaal - ziet de Iraanse nucleaire plannen als een bedreiging en heeft al tientallen keren gedreigd met militaire actie tegen Iran. Dat land zegt op zijn beurt dat hun plannen vreedzaam zijn, maar zegt er wel steeds bij dat ze keihard zullen terugslaan in het geval ze worden aangevallen. Een optie is bijvoorbeeld het sluiten van de Straat van Hormoez, een belangrijke vaarroute voor olietankers. Verenigde Staten en Israël sluiten militaire actie om Iran's nucleaire installaties te vernietigen niet uit. Toch maakte Washington recent duidelijk dat een aanval voor de presidentsverkiezingen in november is uitgesloten. Deze mededeling kon de toon van de gesprekken wel eens hebben veranderd.

Het verschil tussen de internationale behandeling van Iran en Israël is het resultaat van het feit dat Iran het Non-Proliferatieverdrag heeft ondertekend, terwijl Israël een van de vier landen is die weigeren dat te doen (de anderen zijn India, Pakistan en Noord-Korea). Dit staat de internationale gemeenschap toe het Iraanse nucleaire programma in de gaten te houden, terwijl men dit in Israël niet kan. In plaats van dat Israël sancties krijgt opgelegd voor die weigering wordt het land in staat gesteld Iran onder vuur te nemen.

De conferentie in Istanbul is een zeer formele aangelegenheid, maar er wordt ondertussen ook op andere plaatsen en niveaus druk onderhandeld ter voorbereiding van de Non-proliferatieconferentie in Helsinki in december 2012. In de eerste week van april 2012 bracht de Finse staatssecretaris van Buitenlandse Zaken, Jaakko Laajava, een informeel bezoek aan Tel Aviv om te praten over Israëlische deelname aan de conferentie. Eerder al, in januari van dit jaar, besprak hij hetzelfde al met de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Ali Akbar Salehi. Geheel in overeenstemming met zijn agressieve nucleaire beleid probeert Israël de conferentie niet door te laten gaan, of in ieder geval uitgesteld te krijgen, omdat de conferentie zich voornamelijk zal richten op het Midden-Oosten. De VS - Israël's trouwste bondgenoot - assisteerde bij het uitstellen van de al eerder geplande conferentie van 2011 naar december 2012, maar de Amerikaanse regering heef nu aangekondigd aan de nu geplande datum te willen vasthouden.

Gezien de omstandigheden maakt Israël zich uiteraard zorgen over de verklaringen na afloop van de bijeenkomst in Istanbul. "De sfeer was constructief," aldus Michael Mann een woordvoerder van Ashton. "We kregen een positieve indruk dat ze bereid zijn het gesprek aan te gaan." Deze keer stelde de hoofdonderhandelaar van Iran, Saeed Jalili, geen voorafgaande voorwaarden, zoals Iran dat wel deed in 2011. "We willen toe naar een duurzaam proces van serieuze dialoog, waar dringende, praktische maatregelen afgesproken kunnen worden, opdat het vertrouwen kan groeien en Iran aan al zijn internationale verantwoordelijkheden kan voldoen," aldus Ashton. Het is volgens haar het doel van de P5+1 vertrouwen te creëren "in het uitsluitend vreedzame karakter van Iran's nucleaire programma." Vreemd daarbij blijft dat de internationale gemeenschap niet hetzelfde vraagt van de grootste agressor, zijnde Israël, als niet ondertekenaar van het Non-Proliferatieverdrag. Het is juist dit soort discriminatie die het vertrouwen in de internationale organisaties die worden geleid door het Westen ondermijnt.

Maar goed, in maart van dit jaar wist de Amerikaanse president Obama de Israëlische minister-president Benjamin Netanyahu tijdens een bijeenkomst in Washington ervan te overtuigen de diplomatie een lans te geven. Deze nieuwe benadering kreeg in Teheran een warm welkom. De Iraanse Hoogste Leider Ayatollah Ali Khamenei zei in een reactie op Obama's uitlatingen dat diplomatie in plaats van oorlog op de agenda gezet was dat daarmee "afscheid werd genomen van de misleiding". Later kwam Teheran met een verklaring die suggereerde dat een oplossing mogelijk was. De baas van het Iraanse Atoomenergieagentschap, Fereydoon Abbasi, zei dat Iran zijn verrijkingsprocessen zou beperken tot 20%. Dat is voldoende voor een reactor die medische isotopen produceert, maar niet verfijnd genoeg voor een kernwapen. Een soortgelijke overeenstemming zou tijdens de bijeenkomst in Bagdad, volgende maand, uit de bus kunnen komen.

Terwijl een agressieve aanval op Iran het gesprek van de dag is in Israël, lijkt de Nucleaire Veiligheidsconferentie van december geen comfortabele optie voor het Zionistische regime, vooral wanneer je je bedenkt dat de enige betrouwbare optie voor een aanval op Iran een nucleaire is. De Israëlische pogingen om de conferentie alsnog niet door te aten gaan begonnen tijdens het gesprek met Finse staatssecretaris, en het is waarschijnlijk dat de druk de komende maanden wordt opgevoerd. Israël stelt dat de conferentie niet door kan gaan zolang de situaties in Egypte en Syrië niet is gestabiliseerd. En dat is natuurlijk zeer ironisch, aangezien Israël een sleutelrol speelt en speelde bij het destabiliseren van Syrië.

De kansen voor Israël om de conferentie niet door te laten gaan zijn klein. De beslissing om de conferentie te laten plaatsvinden werd opgenomen in de slotverklaring van de conferentie in 2010. Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken "betreurde" dat en Israël protesteerde er zelfs tegen, maar de verklaring werd niet herroepen. Nu, in april 2012, blijft Israël zijn mantra herhalen dat het het Non-Proliferatieverdrag pas zal ondertekenen wanneer er een allesomvattende vredesovereenkomst is tussen Israël en zijn Arabische buurlanden. Maar wanneer er volgende maand wel een overeenkomst uit de bus mocht komen tussen Iran en de P5+1, bevindt Israël zich in een lastig parket met alle speerpunten van zijn buitenlands beleid die ten onder gaan. Dan zou namelijk wel eens kunnen blijken dat alle Israëlische retoriek slechts ingegeven werd door de wens om hoe dan ook een nieuwe oorlog te beginnen. Het verlies van de eigen legitimiteit in de ogen van het grootste deel van de eigen kiezers - evenals in de ogen van de hele wereld - is het ergste wat een regime kan overkomen. De Zionisten staan op het punt dat verlies te lijden, tenzij er iets zeer ingrijpends gebeurt [...].

Ik stel al sinds 2009 dat Israël Iran niet direct zal aanvallen, tenzij ze besluiten tot een volledige onthoofding van het regime. Israël is eenvoudigweg niet in staat tot een conventionele aanval op zo'n groot doelwit op zo'n grote afstand. In plaats daarvan "kwispelt Israël met de hond": Israël valt Iran aan, Iran slaat terug en dwingt zo de VS om zich ermee te bemoeien. Feit is echter dat ook de VS grote moeite zouden hebben met een oorlog tegen Iran. Iran is Irak of Afghanistan niet. In plaats van nog maar eens tienduizenden of zelfs miljoenen Amerikaanse mensenlevens op te offeren, kon de Amerikaanse president wel eens 'nee' zeggen tegen Benjamin Netanyahu. Mocht Israël niet met de president kunnen kwispelen beslist Israël wellicht hem te vermoorden, zoals een Zionistische columnist afgelopen januari suggereerde [er wordt gefluisterd dat de rel met de Amerikaanse veiligheidsagenten in Columbia van dit weekeinde, niets met prostituees te maken had, en alles met een verijdelde aanslag op Obama].

Andrew Adler publiceerde op 13 januari 2012 een column in de Atlanta Jewish Times. Hij stelde dat Israël binnenkort wellicht een "opdracht zou moeten geven voor een aanslag op de president van de Verenigde Staten". Hij beschreef een scenario waarin premier Benjamin Netanyahu "toestemming zou moeten geven aan in de VS gestationeerde Mossad agenten om een president die niet vriendelijk is voor Israël om te leggen. "Vervolgens zou volgens Adler de vice-president het moeten overnemen en beleid dicteren dat de Joodse staat zou helpen "zijn vijanden te verpulveren". Adler schreef dat het zeer waarschijnlijk is dat het idee "is besproken in de hoogste kringen in Israël". Ik durf echter te speculeren dat Israël meneer Adler de opdracht heeft gegeven het artikel te schrijven en publiceren. De column leest als een verhuld dreigement aan het adres van Obama: "Dit is wat je te wachten staat wanneer je niet doet wat wij zeggen." Een dergelijke aanslag zou voor de Israëliërs niets bijzonders zijn. Politieke moorden - binnen en buiten de eigen grenzen - zijn voor Israël de normaalste zaak van de wereld, en nadat ze met enorm succes de Twin Towers in New York hebben laten instorten en de wereld hebben doen geloven dat het Arabieren waren, schrikken ze nergens meer voor terug.

Conclusie
Israël probeert de VS te dwingen een oorlog te beginnen met Iran. De situatie is voor de Israëliërs echter zo wanhopig dat ze zijn vervallen tot het bedreigen van de president van de Verenigde Staten. Meerdere waarschuwingen werden gegeven. De rel in Columbia was wellicht een mislukte poging de daad bij het woord te voegen.

Op 23 september 2011 vond er een historische gebeurtenis plaats tijdens de 66e Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Mahmoud Abbas vroeg - als vertegenwoordiger van het Palestijnse volk - de lidstaten van de VN Palestina te erkennen als volwaardig lid van de club. Palestina kreeg een staande ovatie van een tot de nok gevulde vergaderzaal. Mahmoud Abbas gaf een overzicht van het Israëlische geweld tegen zijn volk en zei: "Genoeg! Genoeg! Genoeg!" Nu is het tijd voor de rest van de wereld zich te verheffen tegen het Zionistische monster en te zeggen: "Genoeg! Genoeg! Genoeg!"

Bron: http://www.zonnewind.be/2012/akkoord-iran-p5-1.shtml

De Zionistische terreurstaat IsraHell gaat steeds verder met zijn criminele activiteiten en zet nu zelfs luchtvaart maatschappijen onder druk om het bezoeken van Palestijnse gebieden tegen te houden. Immers het staat toch in hun Talmoed, dat niet-joden geen mensen zijn, maar beesten, dus die ga je niet bezoeken, er zijn dierentuinen genoeg wereldwijd, waar je beesten kunt voederen. Enkele honderden pro-Palestijnse activisten wilden vandaag, 15 april, naar Israël vliegen, omdat noodgedwongen de Westoever uitsluitend via het Ben Gurion vliegveld kan worden bezocht. De actie, ook wel "flytilla" of "Air Flotilla" genoemd, was in feite bedoeld om solidariteit te tonen met de bezette Palestijnse gebieden op de Westoever. 

De actie heet officieel 'Welcome Palestine' en de activisten zouden vanuit diverse hoofdsteden naar IsraHell vliegen. Vervolgens zouden zij op de Westoever gaan deelnemen aan het bouwen van een Palestijnse school en zouden zij bovendien een aantal olijfbomen planten, ter vervanging van de honderdduizenden, die sinds de bezetting in 1967 zijn gerooid. IsraHell heeft vervolgens bij diverse luchtvaartmaatschappijen de passagierslijsten opgevraagd en de maatschappijen meegedeeld, dat bepaalde personen niet tot IsraHell zullen worden toegelaten en op kosten van de betrokken maatschappijen zullen worden teruggevlogen als ze toch aankomen. Het gevolg is, dat Lufthansa enkele tientallen passagiers heeft geïnformeerd, dat helaas door omstandigheden buiten de macht van de maatschappij hun reservering is ingetrokken (zonder dat hun de prijs van het ticket wordt terugbetaald). Duitsland is niet voor niets onder Angela Merkel een vazalstaat van de joden geworden en had beter kunnen dreigen geen onderzeeërs te leveren aan IsraHell als ze de Duitse passagiers niet tot de Westoever toelaten. Maar dat zal wel weer een brug te ver zijn.

Gideon Levi, columnist van Haaretz, noemt het Israelische gedrag paranoïde en wijst op eerdere vergelijkbare gebeurtenissen zoals een Spaanse clown die voor Palestijnse kinderen kwam optreden en er evenmin in mocht. Ik vind dat het veeleer gaat lijken op de dictatoriale fascistische regimes van weleer als van Franco in Spanje, Salazar in Portugal, Pinochet in Chili en noem er nog maar een paar, desnoods uit een nog iets verder verleden, waar alleen nog maar mensen welkom waren die het de dictatoriaal regerende leiders eens waren. Israel gaat diezelfde kant op en Nederland met voorop de Zionistische jood Uri Rosenthal, zal dat weer van harte ondersteunen. Hoe lang tolereren we nog landverraders in onze regering?

Zelfs als activisten Israël uitvliegen krijgen ze nog een sceptische brief in de handen gedrukt, waarbij zelfs wordt gerefereerd aan Syrië, waar "dagelijks duizenden doden vallen door het regime", maar er natuurlijk niet bij vermelden, dat IsraHell wapens aan de zgn. "Vrienden van Syrië" levert. En vervolgens hebben ze ook nog het lef door te refereren aan Iran, dat terrorisme zou bedrijven wereldwijd, terwijl ze in eigen huis de Mossad hebben, die niets anders doet dan moordaanslagen plegen, van Thailand, India, Japan, Indonesië tot aan de USA. Blijkbaar zijn de Zionistische dweilen 9/11 al weer vergeten.

En tenslotte komt de dooddoener, dat IsraHell de enige democratische (apartheids)staat is in het Midden Oosten, waar vrouwen gelijk zijn (maar niet heus), Human Rights Organsations vrij toegang hebben (maar deze niet toelaten bij het inspecteren van joodse nederzettingen in bezet gebied), er vrijheid van godsdienst is (terwijl IsraHell een apartheidsstaat is alleen voor joden). Deze zgn. "Middle East's sole democracy" kan in toenemende mate nog functioneren voor, en in naam van hele rechtse joden. De brief werd namelijk opgesteld door het bureau van premier Netanyahu, de oorlogsmisdadiger, die nog recent met open armen in Nederland werd ontvangen door joden supporters van de VVD incl. de rat Uri Rosenthal, de CDA-verdelger Verhagen en de blaaskaak Wilders.

De Nazi's zijn 'back in town' en het comité 4 en 5 mei levert de nazilijst. 
Dat de Nazi’s ‘back in town’ zijn weet iedereen allang van de illegale oorlogen in Irak, Afghanistan en Libië en het westers terrorisme en de genocide daar en natuurlijk weet iedereen dat door het werk van Blonde Geit Wilders. Dat de Nazi’s inmiddels doorgerot zijn tot en met in het Nationaal Comité 4 en 5 mei is nieuw. Zelf vindt dit Comité het natuurlijk een prachtig plan: het tafelkleed met alle namen van alle Amsterdammers. De Nazi’s hadden ook zulke lijsten. Ze werden speciaal opgesteld om makkelijk mensen ‘aus te rotten’. 

Dat het Nationaal Comité 4 en 5 mei nu ook zo’n lijst levert als project waar iedereen van hoort te genieten is een gotspe van de bovenste plank, eens te meer daar het Nationaal Comité 4 en 5 mei in 2011 oorlogsmisdadiger en terrorist Jaap de Hoop Scheffer uitgenodigd heeft om de 5 mei lezing te houden. Vroeger in ’40-’45 waren de meest vooraanstaande Nederlanders de grofste verraders. Zoals de Zionistische leden van de Joodse Raad, die door Joden het Joodse Verraad genoemd wordt. De lijsten die op tafel lagen in de Hollandse Schouwburg met de namen van Joden die via Westerbork met de trein konden gaan douchen in Auschwitz, lijken héél véél op het tafelkleed van het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Nu staan alle Amsterdammers alvast op de verzendlijst genoteerd. Dat de dwingelanden ook nog iedereen een welhaast verplicht ontbijt door de strot duwen, past alleen in het hoofd van mensen met hersenverweking.
_

_Aart Liberty
14 april 2012

Allereerst is wellicht een nadere uitleg op zijn plaats over wat de Samsonoptie precies inhoudt. Ondanks het feit, dat de joden ontegenzeggelijk in W.O. II veel te lijden hebben gehad, zijn ze sinds de oprichting van de staat Israël bij voortduring zelf het pad opgegaan van oorlog, genocide, wereldwijde moord en organiseren van aanslagen. Met name Golda Meir heeft namens Israël openlijk verkondigd, dat als Israël dreigt ten onder te gaan, ze de gehele wereld in hun val mee zullen nemen. En die kans komt steeds dichterbij nu de Fukushima reactor 4 bij iedere lichte aardbeving of tsunami kan instorten en het leven op deze aarde gedoemd is ten onder te gaan. U kunt het lezen op het latere artikel van 28 april jl. met een update op de volgende link: http://www.stopzionism.com/liberty-nieuws.html

Ook het artikel van Jim Stone van 11 april op de sectie Stop Zionisme van deze site, vertelt u precies, hoe de joodse gemeenschappen hun boodschap verkondigen wereldwijd. Jim Stone, onderzoeksjournalist, wilde tot deze gemeenschap toetreden en bezocht daartoe een synagoge in Canada. Allereerst wordt nauwkeurig nagegaan of er geen te wantrouwen bezoekers onder de synagoge gangers bevinden. Is dat het geval, dan verandert men de dienst, in het geval van Jim Stone, die de synagoge al langer bezocht, was er geen wantrouwen en werd openlijk verkondigd, dat er een victorie aan de horizon is voor de joden, die de macht over de mensheid gaan verwerven, die alleen vertraging oploopt door het internet. En nog veel meer vuilnis, dat u allemaal kunt lezen op het vertaalde artikel van 28 april 2012 op deze pagina.

Maar zodra je melding maakt van deze Samsonoptie, komen gelijk de joden in beweging. Hoe realistisch het commentaar met betrekking tot de Samsonoptie ook is, de dreiging vanuit joodse kringen wordt steeds openlijker. Deze week werd dat weer eens bewezen door een verbijsterend gedicht op de website Israel National News. Het gedicht van Itamar Yaoz-Kest, een overlevende van de Holocaust, is een reactie op het gedicht van Günter Grass en bewijst dat Grass met zijn inschatting van het werkelijke gevaar voor de wereldvrede helemaal juist zit. De buitensporig agressieve tekst van Itamar Yaoz-Kest maakt nog maar eens duidelijk dat het tijd is Israël onder curatele te stellen en te ontdoen van zijn massavernietigingswapens en van de zwakzinnigen die het land besturen. Als er ergens een 'regime change' nodig is dan is het in Tel Aviv. En die kernwapens liggen verspreid over de gehele wereld, Jim Stone schat dat ten minste bij 4 landen deze "koffernukes" zijn binnengesmokkeld en het is niet onwaarschijnlijk, dat ook via Schiphol, waar het Israëlische ICTS de scepter zwaait, dergelijke nukes in Amsterdam zijn ondergebracht.

Zie hier enkele delen van het gedicht:

"Gevaar
Ik wil een gevaar zijn
Een gevaar voor de wereld
zodat na mijn vernietiging er op heel de wereld geen sprietje gras meer overeind zal staan
geen sprietje gras voor de pijp van Günter Grass 
op de Aarde, waar ik, sinds ik werd geboren, een gevaar ben voor de wereld
Omdat dat mijn recht is!
Het is mijn recht te leven of te sterven terwijl ik mijn uitroeiers uitroei, zonder dat ik weer als een huilende jongen in een goederentrein moet rijden
Het vacuüm van de wereld in, terwijl mijn hoofd ligt op de schoot van een moeder die verdwijnt in de koele lucht van het land van Wodan
en het pisblik donkergele spetters tegen de wanden van de wagon schiet - als geweerschoten 
die een geelrode vloeistof verspreiden van naast de bewakers, onder hen - misschien, de soldaat G.G., ook met een ijzeren helm"

Is het bovenstaande misschien nog voor meerdere interpretaties vatbaar, het volgende stuk is dat zeker niet:

"Want het is het recht van het land Israël om eindelijk de poorten van de wereld te sluiten nadat het deze plek heeft verlaten (niet uit vrije wil), en wij hebben het recht om te zeggen, tegen de prijs van de 3.000 jaar oude angst: 'Als jullie ons weer dwingen af te dalen in de dieptes van de Aarde - laat de Aarde dan het Niets tegemoet rollen'".

Het is de essentie van de psychotische Israëlische denkwijze, vastgeroest in de slachtofferrol, de ghetto mentaliteit, het Calimerodenken, in een mislukt land zonder spiegels, zonder moraal en zonder mededogen, waar de Samsonoptie er al sinds de oprichting voor zorgt dat men zich doelloos naar een onafwendbaar einde sleept. Laten er geen misverstanden bestaan over de boodschap van dit gedicht: 
Israël is inderdaad de grootste bedreiging voor de wereldvrede.

Gedeeltelijke bron: http://www.zonnewind.be/2012/samson-optie.shtml

© Arjan Plantinga
Alle rechten voorbehouden

_4 april 2012
Door Abolala Soudavar

In september 2010 bracht een groep van het Freer and Sackler Museum in Washington DC een bezoek aan Iran. Als voormalig lid van de Raad van Bestuur van dit museum ging ik graag in op een uitnodiging om met de groep de Malekbibliotheek en het bijbehorende museum in Teheran te bezoeken, een instituut dat door mijn grootvader was geschonken aan de Schrijn van de Achtste Imam. Speciaal voor het buitenlands bezoek had de Malekbibliotheek een kleine tentoonstelling opgezet met religieuze teksten - Islamitische, Christelijke, Zoroastrische en Joodse — rond een schittterende Thorarol uit de 18e eeuw. De rol was recent geschonken aan de Malekbibliotheek door de opperrabbijn van Teheran, en de tentoonstelling was bedoeld ter ere van deze schenking. Daarom waren de schenkers van de rol ook uitgenodigd bij de opening van de tentoonstelling.

De opperrabbijn, of 'Khakham' zoals de positie in Iran wordt genoemd, werd vergezeld door een jonge rabbijn die Engels sprak en die optrad als tolk. Toen een van de bezoekers de opperrabbijn vroeg voor welke termijn hij de Thora aan de bibliotheek ter beschikking had gesteld, antwoordde hij lachend dat "in tegenstelling tot de gangbare opvatting dat Joden geen afscheid kunnen nemen van hun dierbare bezittingen, hebben we dit stuk niet uitgeleend maar geschonken". De jonge rabbijn vertelde verder dat hij twee dagen per week les gaf in de Heilige stad Ghom, een seminarie van Talmoedstudies, georganiseerd door Sjiitische theologiestudenten. Voor de Amerikaanse bezoekers was het een surrealistische ervaring: terwijl de officiële propaganda in het Westen Iran neerzette als een land dat erop uit is de Joden uit te roeien, schonken rabbijnen in Teheran een Thora aan een instituut dat viel onder het bestuur van een Sjiitisch bolwerk, maakten ze grappen en bleek dat ze Talmoedonderricht gaven aan Islamitische theologiestudenten in Ghom.

Toen mijn zus dit verhaal later vertelde aan Eugene Schulman, antiquariaat en boekenliefhebber in Geneve, besloot deze ook een bijdrage te leveren. Hij schonk de Malekbibliotheek een uiterst zeldzame versie van de eerste editie van de eerste Engelse vertaling van de Koran door George Sale, uitgegeven in 1734. Tegenwoordig zijn er natuurlijk mensen die, net als Eugene Schulman, ondanks het feit dat ze het Joodse geloof aanhangen de Israëlische propaganda doorzien, en die de voorkeur geven aan vriendelijke reactie op vijandelijkheid. Er zijn er ook die - zoals de bezoekers van het Freer and Sacklermuseum, waarvan een derde Joods was— een en ander met eigen ogen wensen te zien en een bezoek brengen aan Iran. Maar voor de meeste mensen onder de doorsneebevolking, die nog steeds zijn overgeleverd aan de genade van de venijnige Israëlische propagandamachine, is Iran dusdanig gedemoniseerd dat de dreiging van het bombarderen en vermoorden van duizenden onschuldige burgers bijna een algemeen aanvaard voorrecht van Israël lijkt.

Levensbedreigend
Israël verklaart dat het bombarderen van Iran noodzakelijk is om het voortbestaan van het land niet in gevaar te brengen. Maar hoe kan Iran in godsnaam een bedreiging vormen voor Israël? In het slechtste geval zou Iran het Internationaal Atoomagentschap het land uit moeten schoppen, alle camera's die de Iraanse nucleaire installaties voortdurend in het oog houden moeten uitschakelen, vervolgens de 20% verrijkt uranium moeten verrijken tot het niveau van een kernwapen (95%) (wat ze nog niet gedaan hebben) om vervolgens een kernwapen te produceren, waarvoor ze wel of niet de benodigde technologie in huis moeten hebben. Zelfs wanneer ze daartoe in staat zouden zijn beschikt Iran niet over de juiste capaciteiten qua vliegtuigen en raketten om de bom ook af te leveren.

Aan de andere kant heeft Israël, volgens de best geïnformeerde bronnen ergens tussen de 150 en 200 kernwapens, een van de meest geavanceerde luchtmachten en nucleaire (Duitse) onderzeeërs om ze op hun bestemming te brengen. Ze zijn in staat Iran terug te bombarderen naar het stenen tijdperk. Het gezond verstand schrijft voor dat als er al sprake is van een levensbedreigende situatie het precies andersom is. Het is het enorme nucleaire arsenaal van Israël dat een bedreiging vormt voor zijn buurlanden. De vraag die zich opdringt is dus wat de echte motieven zijn achter de onophoudelijk escalerende retoriek van de Israëliërs.

De Madoffiaanse reactie
Het komt op mij over als een Madoffiaanse reactie om de criminele activiteiten van Israël te verstoppen achter een zelf gecreëerd stukje fictie: Israël als een eiland van democratie, een modelstaat die de internationale afspraken respecteert en wordt omring door schurkenstaten. Zoals met het piramidespel van Madoff het geval was is dit verzonnen verhaal bedoeld om de aandacht af te leiden van de criminele activiteiten: landdiefstal. Terwijl Israël zich op de borst slaat met de democratische staatsinrichting, moet het tegelijkertijd de diefstal en terreur tegen zijn buren verborgen houden. Die laatste twee zijn twee handen op een buik, omdat terreur een noodzakelijk instrument is bij het stelen van land.

Israël rechtvaardigt zijn moordpartijen als een lik-op-stuk-reactie voor de misdrijven die de Arabieren tegen Israël zouden begaan. Hoewel het zeer moeilijk is om vast te stellen wie bij al die lik-op-stuk-reacties begon met het geweld, tonen de Israëlische misdaden tegen niet-Arabieren duidelijk aan dat terreur en diefstal al van bij het begin van de vorming van de Joodse staat een rol speelden, alsof het is vastgelegd in het DNA van het land.

1- De aanslag op het King David Hotel– In 1946 bliezen de Irgun, de ondergrondse terroristische organisatie van de Zionistische beweging, het King David Hotel in Jeruzalem op. Daarbij kwamen 91 Britten om het leven en raakten er 45 gewond. De Britse regering had nooit een dergelijk bedankje verwacht voor het ratificeren van de Balfour Declaration — die het pad effende voor de Joodse kolonisten in Palestina — en voor het instellen van een Brits mandaatgebied in Palestina, waardoor het voor Joden mogelijk werd land te kopen in Palestina. Maar in 1946 vormden de Britse wet en de Britse autoriteiten een belemmering voor de Zionistische expansiedrift en daarom moesten de Britten geterroriseerd en weggejaagd worden. De terreurcampagne tegen de Britten zou ook voor de andere vrijgevige bondgenoten van Israël een signaal zijn dat dat land een zeer ondankbare bondgenoot is.

2- De slachting van Deir Yassin – Terwijl Joden, financieel gesteund door zulke nobele mensen als Baron Edmond de Rothschild, zich begonnen te vestigen in Palestina en legaal eigendommen opkochten tegen een eerlijke prijs, kwam er een moment dat de Palestijnen niet meer wilden verkopen, of alleen tegen een zeer hoge prijs. De Zionisten pakten dan het handboek van de Maffia erbij en voerden een ware terreurcampagne om land goedkoop op te kunnen kopen.

Op 9 april 1948, na de VN Resolutie van 1947 die Palestina verdeelde onder Joden en Arabieren, en een maand voor het uitroepen van de staat Israël, voerden de Irgun een aanval uit op het Arabische dorpje Deir Yassin, en vermoordden ze meer dan honderd ongewapende burgers, waaronder veel vrouwen en kinderen. De Irgun maakten daarna optimaal gebruik van hun slachting door paniek te zaaien onder de Palestijnen en ze van hun land te verjagen. Het werkte. Bang door de gruwelijkheden gepleegd door de Irgun en de kort daarop volgende oprichting van de staat Israël ontvluchtten vele Palestijnen hun eigendommen, die meteen werden opgeslokt door Israëlische kolonisten. Uitgelokte paniek was een efficiënte tactiek. Het werkte voor de maffia in New York, en voor de bruinhemden van de SA in het Duitsland van de jaren '30.

Het werkte ook in Palestina.

3- De moord op Graaf Bernadotte - De Israëlische terreur stopte echter niet na de oprichting van de eigen staat op 14 mei 1948), en was ook niet enkel tegen Arabieren gericht. Bij de Hoge Commissaris van de VN, Graaf Folke Bernadotte, stroomde geen druppel Arabisch bloed door zijn aderen. Zijn bloed was zo 'blauw' als blauw kan zijn: een afstammeling van de Zweedse koninklijke familie en van een generaal van Napoleon Bonaparte, Jean-Baptiste Bernadotte. Desondanks werd hij vermoord op bevel van Irgun-agent Itzhak Shamir — die later werd verkozen tot premier van Israël. Dat had Bernadotte te danken aan het feit dat de VN Resolutie van 1947 verdedigde, waarin was vastgelegd dat Jeruzalem onder het gezag van de VN zou blijven. Op dat moment was moord al het meest geliefde instrument van de Zionisten om elke hindernis voor hun landdiefstal uit de weg te ruimen. Arabisch, Brits of Zweeds: elk obstakel diende te worden geëlimineerd, en dus werd Graaf Bernadotte op 17 september 1948 vermoord, vier maanden na de oprichting van Israël.

4- De aanval op de USS Liberty - Op 8 juni 1967, ten tijde van de Zesdaagse Oorlog, werd het Amerikaanse marineschip de Liberty aangevallen door Israëlische gevechtsvliegtuigen en torpedoboten. Israël beweerde onschuldig te zijn en verklaarde dat het om een vergissing ging. Uit onderzoeken door het Amerikaanse congres - die tientallen jaren duurden - bleek dat het om meerdere aanvallen ging en dat deze opzettelijk waren, zeker geen vergissing. Volgens verschillende boeken over deze aanslag geloofde Israël dat de USS Liberty, een spionageschip uitgerust met voornamelijk afluisterapparatuur, Israëlische communiqués aan zijn legercommandanten had onderschept, waarin die het bevel kregen de Golanhoogtes in Syrië in te nemen, ondanks een overeengekomen staakt-het-vuren dat door de Israëli regering officieel was erkend. De USS Liberty was een obstakel en moest uit de weg worden geruimd, ook al betrof het een Amerikaans marineschip.

Er kwamen 34 opvarenden om het leven, terwijl er 171 gewond raakten bij pogingen hun schip te verdedigen tegen de Israëlische agressie. Amerikaanse politici stonden toen al dermate onder invloed van Israël dat het jaren duurde voordat iemand vragen durfde stellen over het incident. Pas 13 jaar na het incident en enorme inzet van de families van de slachtoffers was Israël bereid de slachtoffers een bescheiden compensatie te geven. Het gevoel verraden te zijn werd nergens duidelijker dan in de memoires van de toenmalige CIA-baas Richard Helms. De man was uiterst verbolgen over het feit dat de New York Times de moord op 34 Amerikaanse mariniers door een bondgenoot afdeed als een onbelangrijk incident, het korte artikel een plaatsje gaf op een binnenpagina en er daarna nooit meer over schreef.

Zes decennia na de oprichting meent Israël nog steeds iedereen die als hinderlijk gezien wordt te moeten vermoorden. Het land heeft buitengerechtelijke executies uitgevoerd in praktisch alle landen in het Midden-Oosten. De laatsten daarvan betroffen vier burgers in Iran, wetenschappers en universiteitsdocenten. Na de vierde aanslag voelde zelfs de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Clinton zich verplicht afstand te nemen en de aanslag te veroordelen. De veroordeling was zeker niet unaniem. De Republikeinse presidentskandidaat Santorum zei geen traan te zullen laten voor een dode Iraniër.

Het etiket 'terrorist'
Hoe ironisch is het dat ondanks een lange geschiedenis van brute terroristische aanslagen (tot op de dag van vandaag) het steeds weer Israël is dat anderen van terrorisme beschuldigt? Ik herinner me hoe Itzhak Shamir net premier was en gevraagd werd of hij de hand zou schudden van Yasser Arafat. Met zijn dik aangezette Oost-Europese accent zei hij: "Nooit met een terrorist". Daar stond hij dan, de moordenaar van Graaf Bernadotte, met een stalen gezicht te poseren als een heilige terwijl hij anderen als terrorist bestempelde. Vandaag de dag is Iran bestempelen als terreurstaat het populairste liedje. Hoewel de huidige regering in Teheran ongetwijfeld de eigen bevolking heeft geterroriseerd heeft Iran het Amerikaans/Israëlische etiket van 'terrorist' voornamelijk te danken aan de Iraanse steun voor Hezbollah en Hamas.

Aangezien de laatste twee worden aangemerkt als terroristen wordt de steun van Iran gezien als terroristische activiteit. En de nieuwsmedia hebben dit gegeven zonder meer omarmd, want als het uit Israël komt accepteren ze de propaganda als waar en hebben ze geen zin de feiten te verifiëren, feiten die echter een heel ander beeld geven:
De zonde van Hezbollah - Als voortzetting van het landjepikbeleid viel Israël de soevereine staat Libanon binnen en bezetten ze het enkele jaren.Hezbollah werd in het leven geroepen om einde te maken aan de buitenlandse bezetting, en daar slaagden ze in door de Israëliërs het land uit te smijten.

Israël, dat al plannen klaar had liggen voor de annexatie van Zuid-libanon, ervoer dit als een belediging die ze niet konden slikken. De prestatie van Hezbollah had de mythe van een onverslaanbaar Israël stuk geslagen. Als schooljongens en slechte verliezers begon Israël te schelden. Hezbollah werd een terroristische organisatie genoemd en Israël gijzelde honderden Libanezen die ze in een eerder stadium hadden opgepakt. Op het moment dat Hezbollah op zijn beurt twee Israëlische soldaten - geen burgers - ontvoerde als middel om hun gegijzelde broeders vrij te krijgen brak de hel los: Israël bombardeerde Libanon en vermoordde duizenden burgers.

Niet één Westerse journalist had op dat moment de integriteit of eerlijkheid om te schrijven over de honderden Libanezen die crepeerden in Israëlische gevangenissen. De levens van de twee ontvoerde Israëliërs waren veel belangrijker dan de honderden Libanezen. Of misschien zagen de journalisten het verschil niet tussen '2' en 'honderden'. Voor deze nieuwe soort journalisten was Israël een heilige die niets verkeerd kon doen, en Hezbollah - dat zo brutaal waren geweest hun land te verdedigen tegen een buitenlandse inval - was een terroristische organisatie. Als gevolg daarvan was Iran dat ook.

Waar de Israëlische invasie van Libanon een duidelijk omlijnde schending van het internationaal recht was, is een veroordeling van de voortdurende 'schermutselingen' met Hamas een grotere uitdaging, aangezien ze meestal in de lik-op-stuk-categorie vallen. Maar laten we ons concentreren op Iraanse etiket van 'terrorist' voor de misdaad van het steunen van Hamas. GlobalSecurity.org becijferde het totaal aan buitenlandse hulp voor Hamas op 50 miljoen USD in 2003. Slechts 3 miljoen (6%) daarvan kwam van Iran. Het grootste deel - 80% - kwam van Saoedi Arabië en zijn vazallen. Dezelfde nieuwsmedia die het verschil niet zien tussen '2' en 'honderden', zien ook het verschil niet tussen 6% en 80%. Iran wordt terroristisch genoemd maar Saoedi Arabië niet. Dat is namelijk de wil van Israël en dat is wat de nieuwsmedia dienen weer te geven. Maar vanwege zijn vijandelijke houding tegenover Iran is Saoedi Arabië een virtuele bondgenoot van Israël. En daarom dient het dezelfde bescherming in de media te krijgen als Israël.

Het piramidespel-patroon
Israël werpt rookgordijn na rookgordijn op - bedreiging van zijn voortbestaan, terroristische dreiging - om de landdiefstal te kunnen voortzetten, en zet elke tegenstander onder druk om maar geen verantwoording te hoeven afleggen. Madoff wierp ook rookgordijnen op om de waarheid te verhullen en zette de SEC onder druk om zijn account te accepteren, ondanks een getailleerd rapport van een analist in Boston waaruit duidelijk het fictieve karakter van zijn activiteiten naar voor kwam. Dat rapport was voldoende reden om zijn activiteiten een halt toe te roepen. Toch gebeurde dat niet. Ook de aanslagen van 11 september waren voldoende reden om de negatieve effecten van de Israëlische media op de Amerikaanse veiligheid bloot te leggen. Toch gebeurde dat niet.

Bij tal van aanslagen voor 11 september volgden Westerse media de wijzende vingers van de Israëlische 'nieuwsdiensten', die steeds weer naar Iran en Hezbollah wezen terwijl die er duidelijk niets mee te maken hadden. Aanwijzingen dat Saoedi Arabië er wel meer van wist werden genegeerd. Het officiële verhaal over 11 september volgend is het raar dat Iran en Hezbollah als hoofddaders werden aangemerkt terwijl de 19 daders bijna allemaal Saoedi's waren. Dit nadat ook voor de aanslagen op de ambassades in Nairobi alleen Saoedi's werden veroordeeld. De Saoedi's financieren organisaties in heel het Midden-Oosten, maar de Amerikanen worden door Israël en zijn wereldwijde medianetwerk gedwongen steeds maar weer Iran als belangrijkste bedreiging te zien. Maar een piramidespel kan niet blijven duren. Madoff’s piramidespel viel ineen en ruïneerde honderden investeerders. Ook Israël’s piramidespel zal in duigen vallen en schande brengen over iedereen de Israëlisch terreur en landdiefstal al die tijd heeft gesteund.

Het besmeuren van de Amerikaanse grondwet
Ik maak me geen zorgen om Iran. Het land heeft besloten zijn soevereine rechten te verdedigen. Indien aangevallen zal het zich verzetten. Indien verslagen zullen ze terugvechten. Ik maak me wel zorgen over de VS en voor de rest van de wereld voor wie de VS al heel lang een voorbeeldfunctie bekleden.

Het land had ooit een grondwet waarin het recht op een eerlijk proces voor iedereen verankerd was. Het gold in eerste instantie voor alle Amerikaanse burgers maar werd tijdens de jaren '60 en '70 tot over de grenzen uitgebreid, toen Amerikaanse presidenten het vermoorden van buitenlanders door de CIA verboden. Deze principes zijn echter al lang vervlogen, want de huidige president heeft niet alleen een plethora aan aanvallen met onbemande vliegtuigjes buiten de VS goedgekeurd - daarbij onschuldige burgers vermoordend en verminkend en dat 'bijkomende schade' noemend - maar ook de opdracht gegeven voor de moord op een Amerikaanse staatsburger, Anwar al-Awlaki, zonder eerlijk proces, door hem en iedereen die toevallig in de buurt was op te blazen. Deze zelfde president was voor zijn politieke carrière docent 'Staatsrecht'. Als hij de grondwet niet begrijpt, wie dan wel?

Toen ik hier tegen een collega eens over klaagde was zijn reactie: "Kom op, je overdrijft. Awlaki was lid van Al-Qaida en verdiende het te sterven." Ik antwoordde dat wanneer wij denken dat we iedereen die we als slechterik bestempelen "verdient te sterven" we net zo goed de politie het recht kunnen geven om achter de drugshandelaren aan te gaan en Chinatown, Harlem, Laredo en elke wijk waar ze zich wellicht verstoppen op te blazen. Dat is in ieder geval een waardiger zaak dan het vermoorden van Awlaki. De drugshandelaren vermoorden een veelvoud van de Amerikanen die in en vanwege het Midden-Oosten zijn omgekomen.

Maar er zit nog een andere kant aan de moord op Awlaki. Hij werd nooit beschuldigd van het vermoorden van Amerikanen of inwoners van enig ander land. Hij werd als schurk bestempeld omdat hij anderen ertoe aanzette Amerikanen te vermoorden. Als dat een misdrijf is waarmee men het verdient opgeblazen te worden, hoe zit het dan met Andrew Adler, de uitgever van de Atlanta Jewish Times, een krant die er in zijn uitgave van 13 januari 2012 toe opriep de Mossad een moordaanslag op Barack Obama te laten plegen, opdat er een president in zijn plaats zou komen die sympathieker zou staan tegenover Israël.Wanneer Awlaki ertoe opriep Amerikanen te vermoorden dan deed Adler dat ook. Wanneer de toehoorders van Awlaki positief stonden tegenover terreur en zijn toespraak daarom gevaarlijk was gold dat ook voor Adler. Je vindt niet gemakkelijk meer tot terreur bereide mensen dan agenten van Mossad. En zij die denken dat een oproep van Adler bij niemand gehoor zal vinden zou eens moeten terugdenken aan het feit dat een volk dat bereid is zijn eigen president te vermoorden omdat hij middels de Oslo-akkoorden verdere landdiefstal wenste tegen te houden, er ook geen moeite mee zal hebben om dezelfde reden een ander staatshoofd te doden. De vraag luidt dus waarom Hoofdaanklager van het OM Eric Holder - die tot de dag van vandaag de positieve aspecten van de moord op Awlaki verdedigt - niet overweegt Adler op te blazen of te arresteren en voor de rechter te brengen.

Er zijn helaas meerdere redenen voor de treurige staat van de Westerse wereld wat dit betreft:

1- Het IJzeren Gordijn dat de Sovjet Unie had opgeworpen fungeerde als een spiegel voor de VS, waardoor men zijn eigen maatstaven van moraliteit kon beoordelen. Met de Sovjet Unie uit de weg is de Amerikaanse politiek steeds imperialistischer geworden, en denkt men in Washington nu dat ze kunnen doen waar ze zin in hebben en overal mogen ingrijpen.

2- Zonder deze spiegel heeft het machtige Amerika zich ertoe laten verleiden het voorbeeld van het 'kleine' Israël te volgen. Wanneer Israël ongestraft kan moorden en plunderen kunnen de VS dat ook. Wanneer de Amerikaanse grondwet of het internationaal recht daarvoor een hindernis vormen worden die dus gewoon genegeerd.

3- Wat erger is is dat de Israëlische lobby tijdens de afgelopen 20 jaar zo machtig is geworden in de VS dat noch Obama noch meneer Holder noch enige andere politicus een vinger durft uit te steken naar types als Alder. Alles wat ze mogen doen is Awlaki opblazen of applaudisseren wanneer Israël onschuldige wetenschappers en universiteitsdocenten vermoordt. Door steeds weer Israël te steunen, zijn meest afgrijselijke misdrijven goed te keuren en te verdedigen en steeds weer te capituleren voor de meest buitenissige eisen verliezen de VS hun ziel en het respect van de rest van de wereld. Door het voorbeeld van Israël qua wetteloosheid te volgen, besmeurt de Amerikaanse regering zijn eigen grondwet. Daarmee verdwijnt de ziel van de Verenigde Staten en tegelijkertijd verdwijnt ook de hoop van iedereen die ooit geloofde in de grootsheid van dat land.

Origineel: 'Israel’s Escalating Rhetoric on Iran'
Vertaling©: Arjan Plantinga

_Ja, u leest het goed, ondanks dat het vandaag 1 april is, zeggen de Zionistische joden af te zien van een aanval op Iran, iets wat ze gisteren al verkondigden, maar dan met de opgeplakte tekst, dat de aanval op Iran is uitgesteld tot begin 2013. Het is natuurlijk niet zo, dat de Zionistische joden laten zien, dat ze het met de vele jaren van oorlogsretoriek fout hadden, nee de Joodse Uebermensch maakt geen fouten. Wel hebben ze en passant wat vliegvelden aan de grens met Iran gekocht, in Azerbaijan, dat niet vies is van wat forse stortingen in de schatkist. Daarnaast is het natuurlijk zo, dat Israël, we schreven het reeds op 29 maart jl., de voorkeur geeft aan een sluipende annexatie van Palestina en met de voortdurende roep om oorlog met Iran, de aandacht van die annexatie tracht af te leiden. Temeer omdat Egypte van de andere kant minder vriendelijk tegenover Israël staat dan in het verleden.

Het zijn beslissende weken geweest en de belangrijkste beslissingen waren niet naar de zin van Benjamin Netanyahu. Hij kreeg in Washington een ondubbelzinnig 'nee' op zijn verzoek om Amerikaanse steun voor een aanval op Iran. De frustratie van de Israëlische premier kostte een kleine 20 Palestijnen het leven en zal bij Obama de bloeddruk even lichtjes hebben doen stijgen. Direct na het 'nee' van het Witte Huis tegen de Israëlische haviken kwam er een campagne op gang die oproept Obama af te zetten vanwege het voeren van illegale oorlogen zonder steun van het congres. De campagne en het moment waarop hij startte waren niet alleen opzichtig maar ook nog uiterst slecht voorbereid. Obama is weliswaar de zittende president, maar hij is de oorlogen die de VS nu voeren niet gestart. Dat was zijn voorganger George W. Bush. Om die reden hoeven ze niet te proberen Obama af te zetten. Libië? Hoewel schandalig had Obama een licht mandaat van de VN veiligheidsraad. De internationale afspraken worden doorgaans gerespecteerd en dus konden de VS, de NAVO en Frankrijk Ghadaffi afzetten en de poet verdelen. Waarom Ghadaffi weg moest is niet helemaal duidelijk.

Sommigen beweren dat de oliesoldaat een lastpak was op economisch gebied, met zijn gouden dinar en zijn samenwerkingsprojecten in Afrika. Hij zou daarbij misschien ook een stiekeme bondgenoot van Israël zijn geweest, maar harde bewijzen zijn daarvoor eigenlijk niet direct boven tafel gekomen. Zijn landgenoten droegen hem op handen. Ghadaffi was niet slecht voor zijn mensen, dus verhalen over een opstand hebben geen enkele relatie met de realiteit. Ghadaffi & Israël zou wel passen in het plaatje van een Club Obama in Washington die zich de laatste jaren met regelmaat hard heeft afgezet tegen de regering van Benjamin Netanyahu. Er waren al meer incidenten. Het microfoonincident met Sarkozy is misschien het bekendste, maar in de geruchtenmolen in DC gaat het rond dat Obama zich twee weken geleden een welgemeend "Fuck Israel" zou hebben laten ontvallen in een discussie over hun plannen in het Midden-Oosten. Andersom werd Obama hard aangepakt door Netanyahu, met enkele welgeplaatste dreigementen in de media en nu dus de afzettingscampagne. Indien Ghadaffi en Israël inderdaad onder een hoedje speelden dan had Obama zijn afkeer van Netanyahu niet duidelijker kunnen maken dan met de actie tegen Libië.

De opstand in Egypte werd ook ingeleid door het Westen, en ook daar staat Israël nu geconfronteerd met een bevolking en een parlement - alleen in toom gehouden door het leger - die Israël behoorlijk beu zijn. 
Syrië is een moeilijk verhaal. Een cliëntstaat van Rusland, al sinds de 2e Wereldoorlog. Niet vijandig tegenover Iran, met een flinke Palestijnse minderheid binnen de grenzen. Maar ook een seculiere staat, centraal geregeerd door Assad. De Syriërs hebben het niet slecht, al zal de elite in Syrië even hard de eigen zakken vol stoppen als de elite dat hier, in Peking, in Buenos Aires of Washington doen. Dat doen elites nu eenmaal. Er is meer staatsinterventie en sterkere sociale controle. Het ambtenarenapparaat is als overal: overbezet en corrupt. 

Maar de Syriërs hebben geen enkele reden om een gewapende opstand tegen Assad te beginnen. Zelfs de Grieken zijn nog niet zover, en die worden door hun leiders veel harder genaaid dan de Syriërs door Assad. Het zijn huurlingenlegers die enkele grenssteden in Syrië terroriseren. Wie betaalt die huurlingen? Waarom heeft nog niemand kunnen aantonen, of in ieder geval beweren, wie die "tenminste 15.000" van geld en wapens voorziet? Hillary Clinton vroeg twee jaar geleden om een eigen leger voor het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Heeft ze in stilte een zak geld gekregen om Arabische en Afrikaanse desperado's (er lopen in Azië en Afrika miljoenen werkloze mannen rond met een flink pak oorlogservaring) in te huren voor hun hegemonistische plannen? Het kan. Zeker als het waar is dat Clinton niet meer zo goed ligt binnen de inner circle van het Witte Huis. Haar kandidatuur voor de Wereldbank kan betekenen dat zij in ieder geval geen tweede termijn krijgt. Overigens heeft ze zelf in het verleden ook aangekondigd daar ook niet naar te streven.

Opvallend was dat medewerkers van het Witte Huis na het bezoek van Netanyahu openlijk begonnen te spreken over de kans dat Assad "dit misschien zou overleven". Wanneer de rebellen nu verdwijnen zou dat betekenen dat Israël achter die huurlingen zat. Verder gaven enkele liberale media in de VS Netanyahu er flink van langs. De Economist verweet hem een "getto-mentaliteit" waardoor hij altijd op zoek is naar een vijandbeeld. Netanyahu zou leiden aan het "Auschwitz syndroom", waar ook veel andere joden last van hebben, maar waarvoor nog geen vaccin beschikbaar is. Het 'nee' van vorige week heeft bij Netanyahu enkele giftige stuipen ontketend, hetgeen de kans vergroot, dat zijn Nemesis in het Witte huis met de pro-Israëlische media krijgt af te rekenen, de Palestijnen en waarschijnlijk enkele Turken en Pakistanen het leven zullen laten door beschietingen en bomaanslagen van de PKK en de Pakistaanse Taliban.

Een aanval op Iran is ver weg. Er worden zelfs pogingen ondernomen om het land binnen de Westerse invloedssfeer te brengen. Daarvoor is Erdogan van Turkije komend vanuit Zuid Korea, vrijwel direct doorgevlogen naar Teheran in een poging Iran aan boord te halen als bondgenoot van de NAVO. Iran kan dus de komende jaren gevlij tegemoet zien van de drie megastaten die het land omringen: de VS, Rusland en China. Daarbij moeten we in acht nemen dat Teheran zich al te goed zal herinneren wie er hebben meegewerkt aan de leugens van Amano , en het gefoefel van het IAEA. Ook zullen ze nog heel goed weten wie er de afgelopen jaren aan hun kant hebben gestaan. Maar Iran zou de perfecte Aziatische draaischijf kunnen zijn, waar de drie werelden elkaar ontmoeten, zowel economisch, politiek als ideologisch.Wanneer de Poppenspelers een beetje opletten (en dat doen ze meestal beter dan de meesten van ons) zullen ze inzien dat hun idee van een Nieuwe Wereldorde via een vreedzame relatie met Iran loopt. Maak van het land een multi-culti modelstaat, bovenop een oliebel in een land met alles erop en eraan. Iraniërs kunnen daar goed mee om gaan. Het al millennia lang een smeltkroes van volkeren en culturen. Na de VS en Israël herbergt het land de grootste Joodse gemeenschap, die er allemaal in vrede leven, en die ondanks veelvuldig aandringen vanuit Tel Aviv niet naar Israël willen verhuizen. De rare verhaaltjes over vervolgingen van Christenen moet u onder de F van 'fabeltjes' onderbrengen.

Turkije en Davutoglu zijn druk bezig een Amerikaans-Iraanse deal ineen te draaien. Daarmee zijn de problemen nog lang niet van de baan, want niet iedereen - ook niet in Washington - gaat blij zijn met een vreedzame oplossing in het Midden-Oosten. Dat is niet in het belang van heel veel mensen, nog even los van het militair-industriëel complex, dat zijn omzet ziet terugvallen. En die mensen zullen zich met hand en tand verzetten tegen normale internationale verhoudingen tussen de VS en Iran, tussen de EU en Iran. Maar een wereldoorlog is vooralsnog vermeden. Een aanval op Iran is van de baan. Het vuur in de media zal, tot de volgende smeercampagne van start gaat, even op een laag pitje staan of misschien wel helemaal uitdoven.

Het is een prima ontwikkeling en feitelijk zoals we het al langer voorspelden, terwijl het er lang niet altijd zo uitzag. Over Syrië hebben we ook ontelbare berichten geproduceerd en zelfs getracht de pluche-zitters in de 2e Kamer juiste informatie te verschaffen. Eigenlijk zinloos te trachten de 2e Kamer of zelfs Euro-parlementariërs juist te informeren, ze doen er totaal niks mee. Dus Assad is nog lang niet veilig. Maar gisteren werden er toch voor 7 mei verkiezingen aangekondigd en dat zal iedereen twee maanden lang geen reden geven om over de rooie te gaan.   Als laatste nog even dit: de informatie van onze Westerse massamedia over het Midden-Oosten was (is) dermate incorrect en gekleurd dat aan de hand van hun maandenlange gebrabbel over de situatie nooit een dergelijke uitkomst voorspeld had kunnen worden. Voor een deel van wat er op onafhankelijke nieuwssites is verschenen is deze uitkomst volkomen logisch, en lopen veel van de plannen van de grote meneren van deze planeet nog steeds volgens schema. En dat is minder geruststellend.

Gedeeltelijke bron: http://www.zonnewind.be/midden-oosten/aanval-op-iran-volledig-van-tafel.shtml

© Arjan Plantinga

29 januari 2012
Arjan Plantinga

De wereld is opgedeeld in landen. Die landen staan niet helemaal op zichzelf in de wereld. Ze zijn op tal van manieren verenigd in meer of minder vaste samenwerkingsverbanden. Landen onderhouden vriendschappelijke betrekkingen met een veelvoud aan andere landen. Meestal zijn die vriendschappelijke banden eenvoudig te verklaren. Soms niet. Landen zijn gelieerd omdat ze buren zijn, dezelfde taal spreken, een ideologie delen of dezelfde economische of strategische belangen hebben. Die laatste twee redenen zijn in de 20e eeuw de belangrijkste geworden. De VS en Oezbekistan hebben helemaal niets met elkaar gemeen, maar Oezbekistan verzuipt in de olie, en ligt bovenal strategisch op de best denkbare plek, ingebed tussen Iran en Rusland. Reden genoeg voor de VS om de plaatselijke dictator op zijn met bloed besmeurde troon te laten zitten.

Je hoeft het niet eens te zijn met deze reden voor de VS om vriendschapsbanden te onderhouden met Oezbekistan, maar begrijpelijk is het wel. De Oezbeken vallen de Amerikanen verder niet lastig, stellen hen een aantal luchtmachtbases ter beschikking en ontvangen daarvoor ook nog eens een aardige vergoeding. De ene hand wast de andere en iedereen is blij. Veel moeilijker te begrijpen is de onvoorwaardelijke steun van de VS voor Israël, de etnocratische pestkop op de oostelijke oever van de Middellandse Zee, het meest gehate land ter wereld, dat zo zijn best doet om die positie elke dag weer steviger in handen te krijgen. De VS hebben geen enkel voordeel bij hun vriendschapsband met Israël. Het kost ze jaarlijks drie miljard dollar bovenop een veelvoud aan bankgaranties waarvan in bijna 65 jaar nog nooit één dollar is terugbetaald. Ieder land dat de pestkop een draai om zijn oren wil geven omdat ze het eindeloze gesar beu zijn krijgt met de Grote Broer aan de overkant van de vijver te maken. Wanneer Israël ruzie maakt delen ze de eerste schop tegen de schenen uit, om vervolgens de Grote Broer erbij te roepen, die het dan voor ze mag uitvechten.

Ook nu weer is de pukkelige pestkop bezig een buurjongen het leven zuur te maken. Grote Broer gaat daar gedeeltelijk in mee, al begint het in Washington - zeker in het Pentagon - langzaam te dagen dat de Pestkop meer lasten dan lusten met zich mee brengt en eigenlijk zelf eens een lesje verdient. Waarom toch die steun voor Israël? En waarom die haat tegen Iran? Ideologie? Olie? Waarom is Israël de bondgenoot van het Westen, en Iran niet? Zet Iran en Israël eens naast elkaar. Welk land heeft meer te bieden? Welk land is loyaler naar zijn bondgenoten? Welk land is eerlijker en oprechter? Vreedzamer?

Iran heeft olie in overvloed. Israël heeft geen druppel.

Iran heeft niet de volledige politieke klasse in de VS gechanteerd. Israël wel.

Iran bedreigt geen Amerikaanse en Europese volksvertegenwoordigers, ministers en presidenten om de Iraanse belangen op elk moment boven de Amerikaanse te stellen. Israël wel.

Iraniërs met een dubbele nationaliteit spioneren niet en verkopen geen Amerikaanse militaire geheimen aan Rusland of China. Israëliërs doen dat wel. Er zijn geen Iraanse Rosenbergs of Pollards.

Iran dwingt de VS niet tot het uitvechten van oorlogen die ze zelf uitgelokt hebben. Israël wel.

Iran valt geen Amerikaanse doelwitten aan om de schuld daarna in de schoenen van een van haar vijanden te schuiven. Israël wel. (en hier) (en hier)

Iran zou een enorme aanwinst zijn wanneer het Westen het land tot bondgenoot zou kunnen maken. Israël is een onbetrouwbare lastpak zonder enige toegevoegde waarde. Als het aan de Amerikaanse strijdkrachten zou liggen zou Washington bevel geven om Israël te bezetten, ze van hun nucleair arsenaal te ontdoen, de duizenden Israëlische spionnen in de VS en Europa op te pakken en te berechten en de Israëliërs ertoe bewegen eindelijk vrede te sluiten met zijn Arabische buren. Maar het is juist dat nucleair arsenaal waar de politiek in het Westen zo bang voor is. Elke Westerse politicus heeft al te maken gehad met de Israëlische lobby of de 'Vrienden van Israël'. In Nederland maakt hun lobbyist zelfs deel uit van de coalitieregering en zetelt een man met dubbele nationaliteit in het kabinet Rutte. De lobby dwingt en dreigt, intimideert en moordt. De Britse politiek staat volledig onder Israëlische controle. De leiders van beide partijen zijn lid van de 'Friends of Israel', evenals een groot aantal ministers.

In de VS word je alleen maar president nadat je eerst uitgebreid je onvoorwaardelijke steun voor Israël hebt betuigd. Allemaal gaan ze op bezoek in Israël. Een kandidaat die dat niet doet is kansloos. Daar zorgen de corrupte media wel voor. Iedereen weet dat het zo werkt. Het is al lang geleden dat ik een gewone burger ben tegengekomen die een positieve mening over Israël had. Ook de politieke bovenklasse weet dat het land steeds verder geïsoleerd staat. Maar die weet bovendien waarom het zo werkt: chantage, omkoping, geweld, en de voortdurende dreiging met een nucleair arsenaal, dat de psychopaten in Tel Aviv zonder meer zullen gebruiken om ook Europese steden mee plat te gooien (en hier) als het ooit nodig mocht zijn.

Meer dan ooit is het tijd Israël als bondgenoot te dumpen. Ze hebben al meer dan eens bewezen onze vriendschap niet waard te zijn.

_Het is al enige tijd geleden, om precies te zijn op 12 september 2001, dat een voormalige chef van de Mossad, Harari vol trots aan Dimitri Khalezov bij het ontbijt vertelde, dat er iets te vieren was en dat waren de 9/11 aanslagen. Hier een stukje uit het voornoemde artikel:

Dimitri Khalezov says that Harari told him in Bangkok that he had organized the 9-11 massacre. I mentioned Nick Rowe to Dimitri and he immediately confirmed that Harari had admitted this to him also. Harari said that he’d had to depart Manila for Bangkok because of an American colonel he’d assassinated there. Dimitri investigated and found that the colonel was James Nicholas Rowe. Harari’s actual assassin had been careless and had left clues that would tie him to the Israeli. So this shows that Dimitri truly had a confidential relationship with Mike Harari, who he says is an Israeli national hero smaller in stature only to Ben-Gurion or Golda Meir. His revelations about Harari must be taken very seriously, just as his explanations of the nuclear demolition of the three WTC buildings and the Granit missile attack on the Pentagon must be taken seriously. All in all, Dimitri Khalezov has solved the (so far) crime of the 21st Century.

De joodse smeerlappen kunnen achter iedere aanslag worden gevonden, de Lavon affaire, de aanslag op de S.S. Liberty, 9/11, de aanslagen in Madrid en Londen, de Bali aanslag en ga zo maar door. Ze deinzen er zelfs niet voor terug eigen landgenoten naar de andere wereld te helpen en daar gewoon een ander land de schuld van te geven. Een voorbeeld daarvan zijn de recente aanslagen op de Israëlische ambassades in India en Georgië, die goede betrekkingen onderhouden met Iran. Een woordvoerder van de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad heeft gezegd, dat IsraHell zelf achter de aanslagen zit. Volgens de machthebbers in de Islamitische Republiek vormen deze aanslagen de volgende fase in de psychologische oorlogsvoering tegen Teheran en valt de Joodse staat zijn eigen ambassades aan om de goede banden die Iran met India en Georgië heeft te beschadigen. "Het Zionistische regime is de recordhouder van misdaden tegen de menselijkheid en de eerste verdachte van elke terroristische actie in de wereld. Teheran veroordeelt terrorisme omdat Iran zelf het slachtoffer is geweest van terreur.’ Maandag werden de vrouw van een Israëlische diplomaat en haar chauffeur gewond bij een bomaanslag in New Delhi. Een tweede aanslag, op een werknemer van de Israëlische ambassade in Georgië, kon op het nippertje vermeden worden.

Volgens de Israëlische premier Benjamin Netanyahu zitten Iran en Hezbollah achter beide aanslagen. Hij noemde Iran 'de grootste exporteur van terrorisme in de wereld' en zei ook dat er recentelijk soortgelijke aanslagen zijn verijdeld in Bangkok (Thailand) en Bakoe (Azerbeidzjan). Bij de eerder verwijzing naar het onderhoud van Harari met Dimitri Khalezov, vertelde voornoemde Harari ook, dat IsraHell bezig was met het opzetten van terreurcellen in Azië. Logisch is het natuurlijk, dat IsraHell en de USA landen als Thailand gaan waarschuwen voor mogelijke terroristische aanslagen in Bangkok, omdat ze die zelf organiseren en waarover Thailand in woede ontstak. Maar zie, vandaag is het de Zionistische criminelen toch weer gelukt, twee bommen te laten exploderen in Bangkok.

Vandaag werden twee bommen tot ontploffing gebracht, waarbij 4 gewonden vielen en de bommengooier zelf twee benen kwijtraakte. Op de plaats van de misdaad werd "toevallig" Iraans geld gevonden, terwijl men suggereert dat de dader van Libanese afkomst is. Gooi alle joden in Thailand het land uit, controleer de afkomst van de in het zuiden van Thailand massaal opererende Russen en sluit de Israëlische ambassade. Joden, het kan niet vaak genoeg gezegd worden, zijn tuig van de richel, die zich thuis voelen in The land of international crime IsraHell.  

_In dit artikel stelt voormalig Minister van Buitenlandse Zaken Hans van den Broek, geplaatst in de Volkskrant, kritische vragen over het beleid ten aanzien van Israël, wat Uri Rosenthal ter harte zou moeten nemen. Boven het artikel stond een foto van Netanyahu, maar om steeds tegen die Zionistische kop aan te kijken, roept bij mij neigingen tot braken op. Dus heb ik die vervangen door een foto van het werkelijke leed, dat Israël met hulp van de kolonisten dagelijks aan Palestijnen toebrengt. Olijfbomen, die honderden jaren moeten groeien om vrucht te dragen, worden bij voortduring gewoon omgehakt.

Als Israël zijn bouwplannen niet terugdraait, moeten de Nederlands-Israëlische relaties niet geïntensiveerd worden, betoogt Hans van den Broek, voormalig minister van Buitenlandse Zaken.

Op 19 en 20 januari 2012 brengt de Israëlische premier Netanyahu een bezoek aan Nederland, één van een afnemend aantal landen, dat nog tot de vrienden van Israël mag worden gerekend. Daar het bezoek op initiatief van de Nederlandse regering plaatsvindt, dringt zich de vraag op wat het kabinet ermee wil bereiken. Het antwoord hangt samen met de intensivering van de Nederlands-Israëlische betrekkingen, waartoe de VVD en het CDA in het regeerakkoord hebben besloten. Israël steeds meer privileges bieden, terwijl de regering-Netanyahu blijft doorgaan met beleid dat frontaal indruist tegen inspanningen om het Israëlisch-Palestijnse conflict op te lossen. Ik noem dat het gedoog-en-beloonbeleid.

Netanyahu komt op een kritiek moment. Steeds meer deskundigen en ingewijden durven het hardop te zeggen: de twee-statenoplossing is op sterven na dood, doordat Israël feiten blijft creëren die deze oplossing letterlijk en figuurlijk ondergraven. Nooit heeft de Nederlandse regering meer dwingende redenen gehad niet langer te gedogen en pas te gaan belonen nádat Israël zijn beleid fundamenteel heeft bijgesteld. Afgelopen week lekte een intern EU-rapport uit, dat dit onderstreept. Het bespreekt Israëls beleid in de zogenaamde C-gebieden van de Westelijke Jordaanoever, waar de Israëlische autoriteiten na de Oslo-akkoorden (1993) volledige controle hebben behouden. Deze gebieden, waarin ook de nederzettingen liggen, beslaan 62 procent van de bezette Westoever en zijn voor de Palestijnen van vitaal belang.

Schokkend
Het beeld dat uit het rapport naar voren komt, is schokkend: op alle manieren verhindert Israël dat de Palestijnse Autoriteit de C-gebieden ontwikkelt en ondermijnt het de aanwezigheid van Palestijnen daar. De opstellers waarschuwen: 'Indien de huidige trend niet gestopt en gekeerd wordt, komt de stichting van een levensvatbare Palestijnse staat op basis van de grenzen van 1967 verder weg te liggen dan ooit.'
(Toevoeging: Maar het voorkomen van een levensvatbare Palestijnse staat is natuurlijk ook de bedoeling van de Zionistische joden in hun streven naar een groot Israël).

Ook de Israëlische vredesorganisatie Peace Now luidt de noodklok. In een recent rapport met de veelzeggende titel Torpedoing the Two State Solution meldt zij dat de regering-Netanyahu juist daar bouwplannen bevordert, waar de uitvoering ervan maximale schade toebrengt aan de mogelijkheden een levensvatbare Palestijnse staat te stichten. Een voorbeeld zijn de plannen voor de nieuwe nederzetting Givat Hamatos, die  de nederzettingenring rond Oost-Jeruzalem zou sluiten. Steeds meer EU-lidstaten weten dat het zo niet kan doorgaan. Daartoe behoren ook Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. Als leden van de VN-Veiligheidsraad veroordeelden zij op 20 december het nederzettingenbeleid in een gezamenlijke verklaring die aan duidelijkheid niets te wensen overliet: 'Israëls voortdurende aankondigingen de bouw van nederzettingen in de Bezette Palestijnse Gebieden te versnellen dragen een vernietigende boodschap uit. Alle nederzettingenactiviteit, ook in Oost-Jeruzalem, moet onmiddellijk stoppen.'

Kritiekloosheid
De Nederlandse regering zou haar Europese bondgenoten in demarches als deze volmondig moeten bijvallen. In plaats daarvan ondermijnt zij juist het Europese vermogen om druk te kunnen uitoefenen. Natuurlijk, ook Nederland heeft zo nu en dan kritiek op het nederzettingenbeleid. Maar die heeft een ritueel karakter, terwijl het concrete beleid pure kritiekloosheid uitstraalt. Dat beleid moedigt Israël aan de hakken nog dieper in het zand te zetten, in plaats van tot inkeer te komen.

(Red.: Hieronder de uiterst onbeschofte wijze, waarop de joden reageren op kritiek)
De wijze waarop de Israëlische regering op de verklaring van de Europese Veiligheidsraadsleden reageerde, illustreert wat ik bedoel. Met een flinke dosis overmoed verklaarde zij: 'Zich bemoeien met Israëls binnenlandse aangelegenheden verhoogt niet de status die deze landen wensen te krijgen.' En: 'De Europese Veiligheidsraadsleden hebben ervoor gekozen om te doen wat makkelijk en onnodig is, in plaats van hun moed te verzamelen en te doen wat moeilijk en noodzakelijk is.' Als Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk hun energie steken in 'ongepast gekibbel' met Israël, zijn zij gedoemd hun geloofwaardigheid te verliezen en irrelevant te worden, aldus de officiële Israëlische reactie. Is dat het Israël waarmee wij versneld samenwerking nastreven?

Een lichtpunt is dat de kritiek van minister van Buitenlandse Zaken Rosenthal op het nederzettingenbeleid sinds kort iets minder vrijblijvend is. Op een aantal momenten heeft hij geëist dat Israël bouwbesluiten moet 'terugdraaien'. Daar kan het nu niet bij blijven. Maatregelen zijn nodig, indien Israël aan die eis geen gevolg geeft.

Reputatieschade
Een wijdverbreide misvatting is dat Nederland de belangen van Israël zou schaden, indien het politieke of economische druk zou gaan uitoefenen. Het zijn juist de bezetting en het nederzettingenbeleid die Israëls internationale reputatie, belangen en veiligheid meer en meer schaden. De bezetting en het nederzettingenbeleid terugdringen is feitelijk een pro-Israël daad stellen. Anders gezegd, wat sommigen zien als 'Israël-bashing', is het voorkomen van 'Israël-crashing'.

Bijzonder schadelijk voor Israëls toekomst zijn de vele anti-democratische wetten, veelal gesteund door premier Netanyahu, die de afgelopen maanden door de Knesset zijn aangenomen om de positie en vrijheden van mensenrechten- en vredesorganisaties te ondermijnen. In juli werd de zogenaamde 'anti-boycotwet' aangenomen die het onder meer strafbaar maakt om te pleiten voor een boycot van producten afkomstig uit nederzettingen. Een andere wet, nog onderwerp van besluitvorming, beoogt de buitenlandse subsidiëring van mensenrechten- en vredesorganisaties aan banden te leggen.

Organisaties van kolonisten, die de belangen van illegale nederzettingen behartigen, hebben intussen vrij spel in Israël. Het is nu zaak dat de Nederlandse regering in de kwestie-nederzettingen de daad bij het woord voegt. De regering heeft zich in het regeerakkoord immers óók gecommitteerd aan het actief bevorderen van de twee-statenoplossing op basis van de grenzen van 1967. Het kan dus niet zo zijn dat de Nederlands-Israëlische betrekkingen intensiveren, terwijl ook het nederzettingenbeleid intensiveert.

Conditionaliteit
De Israëlische regering heeft een vrije keuze. Als zij ervoor kiest de bezetting te consolideren door de nederzettingen uit te breiden, moet dat consequenties hebben. Conditionaliteit heet dit instrument, dat Nederland in zijn buitenlandse betrekkingen op heel veel momenten en manieren inzet. Indien Israël de oproep van minister Rosenthal niet inwilligt om recente bouwplannen terug te draaien, dient premier Netanyahu vandaag de boodschap te krijgen dat de intensivering van de Nederlands-Israëlische betrekkingen tot nader order niet kan doorgaan.

Hans van den Broek was minister van Buitenlandse Zaken en Eurocommissaris Externe Betrekkingen. Van den Broek is lid van de Raad van Advies van The Rights Forum.

Dit artikel stond op vrijdag 20 januari 2012 in de Volkskrant, waaraan wat toevoegingen zijn gedaan.